Kusu olarak “Amélie Netflix’te var mı” konusunda hazırladığımız bu içeriğin beğeninizi kazandığını umuyoruz. Bir sonraki yazıda buluşmak üzere!
Koro filmi gerçek bir hikaye mi? Bu sorunun peşine düşerken ben ve zihnimdeki gereksiz komedi kulübü
Sevgili okurlar, Kusu ekibi olarak bugün “Amélie Netflix’te var mı” konusunu sizlerle paylaşmaktan heyecan duyuyoruz.
İzmir’de yaşamanın garip bir yan etkisi var: Her şey biraz daha rahat ama kafa asla tam susmuyor. Sahilde yürürken “hayat basit aslında” diyorsun, beş dakika sonra “Koro filmi gerçek bir hikaye mi?” diye Google’a yazarken buluyorsun kendini. Ve sonra durup soruyorsun: Ben burada ne yapıyorum?
Asıl komik olan şu: Bu soruyu sorarken ciddi ciddi araştırma yapma moduna giriyorum ama beynimin arka planında iki tane iç ses var. Biri “çok önemli bir konuya girdik” diyor, diğeri “kardeşim bu arada marketten süt almayı unutma” diye bağırıyor. İşte benim zihinsel trafik durumum böyle.
Hadi birlikte bu sorunun içine dalalım. Ama ciddi ciddi değil. Biraz kahve, biraz kahkaha, biraz da “ben niye bunu bu kadar düşündüm?” hissiyle.
Koro filmi gerçek bir hikaye mi? İlk duyduğumda verdiğim aşırı dramatik tepki
İlk kez “Koro filmi gerçek bir hikaye mi?” sorusu aklıma düştüğünde, sanki çok büyük bir sırrı çözmeye çalışıyormuşum gibi hissettim. Hani böyle NASA’da çalışıyorsun da yanlışlıkla evrenin kodunu bulmuşsun gibi… Halbuki konu: bir koro ve çocuklar.
Arkadaş ortamında da böyleyim zaten. Biri film önerir, ben hemen:
Ben: “Bu film gerçek hikaye mi?”
Arkadaş: “Kanka izlesene sadece…”
Ben: “Hayır. Önce epistemolojik doğruluğunu bilmem lazım.”
Tabii kimse bu konuşmayı ciddiye almıyor. Ama ben içten içe kendimi belgesel araştırmacısı sanıyorum.
Gerçek hikaye meselesi neden bu kadar kafaya takılıyor?
Şimdi dürüst olalım. Bir film “gerçek hikayeden uyarlanmıştır” yazınca otomatik olarak kalbimiz bir tık daha etkileniyor. Sanki olay gerçekten olmuşsa duygularımız daha geçerli olacakmış gibi bir garip psikoloji.
Ben de bundan muaf değilim. Hatta bazen abartıyorum.
Mesela geçen gün biri bana pizza yediğini söyledi, ben neredeyse “bu pizza nerede doğmuş, hangi fırında büyümüş?” diye soracaktım. O derece bağlantı kurma isteği.
İşte “Koro filmi gerçek bir hikaye mi?” sorusu da böyle başladı. Çünkü film izlerken bir noktada içimden şu geçti: “Bu kadar duygusal şey uydurma olamaz ya…”
Ve evet, bu cümleyi kuran kişi aynı zamanda gece 2’de dolabı açıp “burada bir şey vardı” diye boş boş bakan kişi. Benim yani.
Koro filmi gerçek mi, yoksa insanın duygusal manipülasyon zaafı mı?
Film ilerledikçe çocukların hikayesi, müzikle değişen hayatlar falan derken insan ister istemez etkileniyor. Ama sonra beynim devreye giriyor:
“Dur bir dakika… bu gerçekten olmuş olabilir mi?”
Ve işte o an araştırma modu açılıyor.
Kendi kendime konuşuyorum:
Ben: “Böyle bir okul gerçekten var mıydı?”
Ben (2 dakika sonra): “Tamam bu soruyu neden bu kadar ciddiye aldım?”
İzmir sıcağında bile beynim full HD çalışıyor, maalesef kapanmıyor.
Günlük hayatta “Koro filmi gerçek mi?” refleksi
Bu aralar fark ettim ki ben sadece filmlerde değil, hayatta da sürekli “gerçek mi?” kontrolü yapıyorum.
Mesela biri çok güzel bir hikaye anlatıyor:
— “Geçen gün vapurda martıya simit attım, martı bana bakıp teşekkür etti gibi hissettim.”
Ben hemen:
“Koro filmi gerçek hikaye mi?” refleksinin sosyal versiyonu:
“Bu olayın bilimsel doğrulama ihtimali nedir?”
Arkadaşlarım bu yüzden bazen bana “sorgu memuru” diyor. Kırılmıyorum ama düşündürüyor.
Koro filmi ve benim aşırı empati problemim
Filmdeki çocukların hikayesi ilerledikçe bir noktada şunu fark ettim: Ben fazla içine giriyorum.
Hani normal insanlar “güzel filmmiş” der geçer ya… Ben:
“Acaba o öğretmen gerçek hayatta nasıl biriymiş?”
“Çocuklar büyüyünce ne yapmış?”
“Ben neden bu kadar duygulandım?”
Ve en kritik soru:
“Koro filmi gerçek mi?”
Bu soru aslında sadece bilgi değil, duygularımı da doğrulama çabası gibi bir şey.
İzmir’de film izlerken gerçeklik sorgusu yapmak
İzmir’de akşamları balkon keyfi ayrı bir şey. Hafif rüzgar, uzaklardan gelen müzik sesi… Tam “hayat güzel” modu.
Ben o sırada laptopta film izliyorum, ama kafamda başka bir şey var:
“Bu hikaye gerçek mi?”
Bir yandan deniz kokusu, bir yandan çocukların koro sahnesi… Beynim resmen iki ayrı evrende.
Kendi kendime diyorum ki:
“Kardeşim, şu an manzaran var, çayın var, neden hâlâ dramatik araştırma modundasın?”
Ama yok, zihnim boş durmayı bilmiyor.
Koro filmi gerçek mi? İnternette kaybolma serüveni
Bu soruyu araştırmaya başladığım an klasik bir döngü başlıyor:
1. “Koro filmi gerçek mi?” yaz
2. Bir site aç
3. Başka bir siteye geç
4. “Aslında ilham alınmış” yazısını görünce tatmin ol
5. Ama tam tatmin olma
6. “Bir kaynak daha bakayım”
Ve bir bakmışım saat 02:17. Yanımda çay soğumuş, ben hâlâ 1940’ların Fransa eğitim sistemindeyim.
Bu noktada iç sesim devreye giriyor:
İç ses: “Sen normalde sadece film izleyecektin.”
Ben: “Evet ama artık tarih araştırıyorum.”
Gerçek hikaye olmasının bizi neden bu kadar etkilediği
Bir noktada şunu fark ettim: Aslında mesele Koro filmi değil.
Mesele şu:
“Bu kadar güzel bir şey gerçekten yaşanmış olabilir mi?”
Çünkü insan, iyiliğin gerçek olduğuna inanmak istiyor. Yoksa dünya fazla sert geliyor.
Ben de bazen İzmir trafiğinde motorcular arasında sıkışırken şunu düşünüyorum:
“Eğer bu film gerçekse, demek ki insanlar gerçekten değişebiliyor.”
Ve bu düşünce garip bir şekilde iyi hissettiriyor.
Koro filmi gerçek mi? sorusunun asıl cevabı
Burada spoiler vermeden söyleyebileceğim en net şey şu: Film birebir bir belgesel değil. Ama tamamen hayal ürünü gibi de değil.
Yani ikisinin arasında bir yerde duruyor. Tıpkı benim hayatım gibi.
Ne tamamen düzenli, ne tamamen kaotik. Ne tamamen ciddi, ne tamamen komik.
Bir sahnede gülüyorsun, bir sahnede düşünüyorsun, bir sahnede “ben niye bunu bu kadar içselleştirdim?” diyorsun.
Arkadaşlarla yapılan klasik tartışma
Film sonrası arkadaş grubunda konuşma genelde şöyle oluyor:
— “Çok iyi filmdi ya.”
— “Evet.”
— “Gerçek miymiş?”
— “Bilmiyorum.”
— “Sen araştırıyorsun ya sen söyle.”
Ve ben o anda istemsizce Google’a geri dönüyorum. Sanki hayat amacım buymuş gibi.
İç sesin final yorumu
Bazen düşünüyorum da, “Koro filmi gerçek mi?” sorusu aslında bir kaçış bile olabilir.
Gerçek dünyanın sertliğiyle baş ederken, “en azından bu güzel şey olmuş olabilir” demek insanı rahatlatıyor.
İzmir’de akşam esintisiyle balkonda otururken bunu daha net hissediyorum. Şehir, deniz, hafif gürültü… Ve kafamda hâlâ aynı soru.
Belki de sorun şu değil:
“Bu film gerçek mi?”
Asıl soru şu:
“Ben neden gerçek olmasını bu kadar istiyorum?”
Ve cevap, bazen sadece sessizlikte saklı kalıyor.
İlginizi Çekebilecek İçerik: Allah'ın yüzü nasıldır ?
Benzer Bir Yazı: Almanya'da kaç il var ?