Biryani Nasıl Bir Yemektir? Bir Akşam Yemeği, Bir Hayal Kırıklığı ve Bir Yudum Umut
Bir akşam, Kayseri’deki dar sokaklardan birinde kaybolmuş gibi hissediyorum. Evet, belki de kaybolmuşumdur; çünkü evin o sıcak, tanıdık köşelerinden çok uzaklarda, çok yabancı bir yerdeyim. O akşam hayatımın belki de en tuhaf, en anlamlı yemek deneyimlerinden birine tanık olacağım. Biryani’nin hayatıma ilk adım atışı, aslında bir hayal kırıklığıyla başlayacak. Ama sonra, bir yudum umut gibi, ağzımda büyüyen bir tatla başka bir şeye dönüşecek.
Biryani ile İlk Tanışmam: Hayal Kırıklığı
O gün, bir arkadaşımın ısrarıyla, Kayseri’nin en meşhur restoranlarından birine gitmeye karar verdim. “Biryani’yi denedin mi?” dediğinde, doğruyu söylemek gerekirse, pek de umursamamıştım. Benim için, tıpkı kebap gibi, yemekler hep tanıdık, bildik bir şeydi. “Biryani de ne ki?” diye düşündüm. Ama onun gözlerinde bir şey vardı, bir heves, bir şeyler paylaşma isteği. O yüzden kabul ettim, gitmek zorundaydım. Hem de her zamanki gibi, içine biraz da heyecan katarak.
Restorana adım attığımda, içerideki her şey bana bir yabancı gibi geldi. Havanın sıcaklığı, garsonların koşturması, orada olmanın bir tür yanlışlık hissi. Ama her şeyden önce bir şey vardı: Mutfaktan gelen o baharatlı kokular. Biryani’nin beni beklediğini o an hissettim. Baharatlar arasında bir dünya vardı, ama henüz ben o dünyaya adım atmamıştım.
O masaya oturduğumda, hayatımda belki de en az heyecan duyduğum yemeklerden birini yiyeceğimi bilmiyordum. Garson, tabağımı önüme koyduğunda, gözlerim hemen bulut gibi yükselen bu pirincin ve etin arasında kayboldu. Ama bir yudum alırken, içimden bir şey kırıldı. Ne o lezzet, ne o baharatlar, hiçbir şey beklediğimi vermedi. Hiç tanımadığım bir yemek, hiçbir anıyı bırakmadan kayboldu. “Biryani nasıl bir yemektir ki?” diye düşündüm. Bu kadar karmaşık bir yemek, nasıl bu kadar basit ve tatsız olabilir?
O an, yemekle ilgili büyük bir hayal kırıklığı hissettim. Kendimi kaybolmuş, bulamamış gibi hissettim. Yalnızca garip bir hayal kırıklığı vardı içimde. Bu yemek, bana hiçbir şey hissettirmedi. Biryani’nin beni bırakıp gittiğini, hep böyle olacağını düşündüm. Ama o anın içindeki yalnızlık duygusunu belki de başka bir zaman hatırlayacağımı bilmiyordum.
Biryani’nin Gerçek Yüzüyle Tanışmak: Bir Yudum Umut
Bir kaç hafta sonra, yine o arkadaşımla başka bir akşam yemeğinde bir araya geldik. Ve tekrar, biryani üzerine sohbet açıldı. Bu sefer, biryani denemek konusunda daha isteksizdim. Ama o akşam, başka bir şeyin de farkına vardım: Kendime bir fırsat vermek istiyordum. Hayatımda pek çok şeyin ilk deneyiminde hayal kırıklığına uğramıştım, belki de bu yemek, ikinci şansı hak ediyordu.
Bu sefer masada daha sakin, daha aç bir şekilde oturuyordum. Biryani tabağı önüme geldiğinde, gözlerim başka bir şekilde bakıyordu. Yavaşça, bir parça tavukla, pirinçten bir kaşık alırken, damağımda başka bir tat hissettim. Baharatlar, önceki kadar baskın değildi. Ama onlarda bir derinlik vardı. Pirinç, sıcak ve nemliydi. Tavuk, adeta yumuşacık ve lezizdi. Her şey bir araya geldiğinde, bir şey fark ettim: Biryani’yi doğru zamanında denemek, doğru kişiyle, doğru ruh halinde yemek çok önemliydi. İçimdeki umut tekrar yeşermeye başlamıştı. O yemek, bir anda anlam kazandı.
İçimdeki hayal kırıklığı yerini, yavaşça bir tür memnuniyete bırakıyordu. Ve işte o anda, gerçek bir farkındalık yaşadım: Biryani, sadece bir yemek değilmiş, bir deneyimmiş. Hayatın karmaşıklığı, tatların bir araya gelişinde, bir arayışın içinde saklıymış. Bir kere tatlı bir umudu yaşamak için, belki de bazen beklemek gerekiyormuş.
Sonuç: Bir Yudum Biryani, Bir Anlam
O akşam, Kayseri’nin dar sokaklarına adım attığımda, bir yemek ile ilgili içimde karmaşık duygular vardı. Önceleri bir hayal kırıklığı, sonra bir yudum umut… Biryani’nin hayatıma girişi, tam da bu yüzden özel oldu. Bir yemek, bir deneyim, belki de tam anlamıyla bir anlam taşıyor. O an, yavaşça bana gösterdi ki: Her şeyin bir zamanı var, her şeyin bir yeri var. Her anın içinde bir tat, bir heyecan gizli. Biryani, belki de tam anlamıyla bunu anlatıyordu.